พี่ชาย-พี่สาว เป็นคนที่ผมให้ความไว้วางใจสูงสุด มีอะไรมักจะปรึกษาคนกลุ่มนี้ เพราะผมรู้ว่าพวกเค้ามักจะมีอะไรที่เป็นแนวทางที่ดี หรือเป็นคนที่เราสามารถพูดอะไรได้อย่างจริงๆ และอีกอย่าง ผมก็รู้สึกดีๆกับคนกลุ่มนี้หลายๆอย่าง บางครั้งก็จะยึดถือเป็นแบบอย่างในการดำเนินชีวิตบ้าง มุมมองอะไรหลายๆอย่างผมก็ได้มากจากพวกเขาเหล่านี้

 

พี่ เป็นคนที่ผมเห็นว่าเค้าสนใจผมบ้าง แต่ผมก็ไม่สนิทใจที่จะปรึกษาอะไร ก็ส่วนมากก็จะแค่พูดคุยเล่นอะไรกันเท่านั้น จะว่าไปก็เป็นเหมือนคนที่มีปฏิสัมพันธ์กันทางสังคมที่อยู่ใกล้กัน จะว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ

 

รุ่นพี่ เป็นสิ่งที่ถูกเรียกขึ้นมาในคำว่าพี่ได้ยังไงก็ไม่รู้ เพราะเป็นเพียงเหมือนคนที่รู้จักและผ่านไป ไม่ค่อยจะมีอะไรมากมายกับชีวิตของผมนักหรอก

เพื่อนสนิท ตั้งแต่อยู่มาจนถึงปัจจุบันนี้ ผมมีคนที่เรียกว่าเพื่อนสนิทได้ไม่ถึง 10 คน หรอก เพราะผมเป็นคนที่มนุษยสัมพันธ์แย่พอสมควร(จะว่าไปก็มากอยู่) จะมีก็แต่คนที่ทนผมได้ ผมจึงคิดว่าเค้าเป็นเพื่อนสนิทของผม คนกลุ่มนี้ส่วนมากถ้าผมมีอะไรผมมักจะบอกคนกลุ่มนี้เสมอๆ เพราะรู้ว่าเราเป็นเพื่อนสนิทกัน และคิดว่าเค้าคงเข้าใจเรา

 

เพื่อน เพื่อนมันก็คือเพื่อนล่ะเนอะ มันก็ต้องเป็นคนที่มีปฏิสัมพันธ์กันฉันท์เพื่อน พูดคุย หยอกเล่น ทำงานร่วมกัน แต่ก็ยังไม่กล้าที่จะเล่าเรื่องราวอะไร เท่าไหร่หรอ

 

คนรู้จัก ก็เป็นเพียงแค่คนที่รุ่นเดียวกัน ที่จำเป็นจะต้องอยู่ด้วยกันก็เท่านั้น จริงๆแล้ว เดินผ่านก็อาจจะแค่ทัก แล้วก็ผ่านไป ไม่ค่อยที่จะสนใจสารทุกข์สุขดิบอะไรของคนกลุ่มนี้เท่าที่ควรหรอก

น้องชาย-น้องสาว เป็นคนกลุ่มที่จะคอยดูแล และสังเกตพวกเค้าทุกๆย่างก้าวก็ว่าได้ เพราะว่าเป็นห่วง ส่วนมากมักจะเกิดจากการทำงานร่วมกัน หรืออะไรก็ตามแล้วรู้สึกถูกชะตาด้วย ก็จะคอยดูแลน้องกลุ่มนี้เป็นพิเศษ จะว่าไปจะเรียกว่าลำเอียงก็คงได้ และเป็นน้องที่มีอะไรจะบอกก็สามารถจะบอกได้ ไม่รู้เหมือนกัน ถ้าน้องกลุ่มนี้ให้ช่วยทำอะไรหรือขออะไร ส่วนมากก็จะไม่ปฏิเสธเท่าไหร่หรอก ยกเว้นจะจำเป็นจริงๆ

 

น้อง ตามที่บอกว่า ต่างจากน้องชาย-น้องสาวไม่มาก แต่ก็คงจะไม่เท่านั้น ก็คงจะถามความเป็นไปบ้าง เพราะยังไงก็ยังคือน้องของผมหนิ

 

รุ่นน้อง ใครสักคนช่างมันที่ผมอาจจะต้องดูแลเป็นพักๆ แต่ทำไปด้วยหน้าที่ จะว่าอย่างนั้นก็ได้

ก็เอามาอัพให้อ่านกันเพราะว่า ต้นฉบับที่ส่งน้อง Mc ไป น้อง Mc ขอตัดอะไรทิ้งบางส่วน เพื่อให้เหมาะสมกับหนังสือ ก็เลยเข้าใจว่าทำไม นักเขียนกับบรรณาธิการ ถึงทะเลาะกันบ่อยๆ แต่ไม่ได้ความหมายว่าจะว่าน้อง Mc นะที่ตัดบทความของเราออก น้อง Mc บอกว่าคุยกับ น้องต่อ แล้ว เห็นว่าสมควรตัดออก ก็ดีครับ มันจะได้ดีกับหนังสือด้วย

แต่เผื่อใครอยากอ่านต้นฉบับจริงๆ


-โครงงานตอบแข่งขันสัปดาห์วิทยาศาสตร์ ประจำปี 2549-

    ผมไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าผมถูกกลุ่มนิสิตจุฬาฯ ที่เรียกตัวเองว่า "ชมรมการศึกษา" จัดผมขึ้นมากี่รอบแล้ว เท่าที่ผมจำความได้ว่า ปีนี้ผมถูกเริ่มจัดโดยเริ่มจากกระดาษที่มีหัวพระเกี้ยว เขียนว่า "โครงงานแข่งขันตอบปัญหาสัปดาห์วิทยาศาสตร์ ประจำปี 2549" เหมือนทุกๆ ปี สิ่งที่ผมเห็นว่าแปลกไปก็คือ ปีนี้ใช้ 2549 แทนที่จะเป็น 2548 เหมือนปีที่แล้ว แล้วก็รายชื่อผู้รับผิดชอบโครงงานที่ต่างไป ตัวผมที่ตอนนี้เป็นกระดาษปึกนี้ ก็ถูกนำเข้าที่ประชุม มีนิสิตจุฬาฯ มากมายต่างยกมือรับรองผมให้ถูกจัดออกมาได้ แต่มีบางส่วนยกงดออกเสียง ซึ่งส่วนนั้นเท่าที่ผมสังเกตได้คือ เป็นคนที่มีรายชื่อเป็นผู้รับผิดชอบทั้งนั้น เมื่อผมพิจารณาข้อความที่เขียนอยู่บนตัวผมขณะนี้ เขียนไว้ว่า "สถานที่ดำเนินงาน : ณ ศูนย์วิทยาศาสตร์เพื่อการศึกษา (ท้องฟ้าจำลอง)" วู้ๆ ปีนี้ผมจะได้ไปท้องฟ้าจำลอง แต่เมื่อผู้รับผิดชอบจัดผม ที่ไปผมจะเรียกเขาว่า "ชกศ" ได้ไปคุยกับผู้ให้การสนับสนุนในการจัดผมขึ้นมาในครั้งนี้ซึ่งเขาก็คือ "สมาคมวิทยาศาสตร์แห่งประเทศไทยในพระบรมมราชูปถัมภ์" ปรากฏว่าปีนี้จะได้ไปที่ ไบเทค บางนา แทน ผมเริ่มตื่นเต้นว่าปีนี้ผมจะได้ไปไกลกว่าที่เขียนไว้บนตัวผมในตอนนี้อีก แต่อีกไม่ถึงนาที ฝันผมก็สลายไปเพราะว่า วันที่ทางสมาคมจะให้ ชกศ จัดผมขึ้นมันตรงกับวันที่ ชกศ จะจัดพี่ชายต่างมารดาของผม เขาคือ "pre-ค่าย" ผมก็เลยต้องถูกจัดขึ้นที่คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เช่นเดียวกับปีที่แล้ว ตลอดการทำงานผมเห็นกลุ่มคนกลุ่มเล็กๆ ภายใน ชกศ ที่มาสนใจดูแลที่จะจัดผมขึ้น แต่ส่วนคนอื่นมากมายที่เหลือก็ต่างไปสาละวนกับการจัดพี่ชายต่างมารดาของผม ตลอดจนเตรียม "ค่ายผู้นำเยาวชนนักวิทยาศาสตร์ ครั้งที่ 13" น้องชายต่างมารดาของผมอีกคน ทำให้ผมเริ่มน้อยใจว่า ตกลงผมเป็นเพียงลูกขอ อนุภรรยา เท่านั้นหรือ แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังมีคนกลุ่มเล็กที่คอยดูแลผมไปเรื่อยๆ คนกลุ่มนี้ได้แบ่งงานกันออกไป ตั้งแต่เดือนเมษายนผมเห็นกลุ่มคนกลุ่มนี้ ขอให้เพื่อนๆ และน้องๆ ของเขาช่วยออกข้อสอบเพื่อใช้ในการจัดผมขึ้นมา ทั้งวิชาฟิสิกส์ วิชาเคมี วิชาชีวะ และวิชาคณิตศาสตร์ จนแล้วจนรอด ข้อสอบที่คนกลุ่มนี้วานให้เพื่อนช่วยออกข้อสอบได้ส่งมาจัดวันที่จะจัดผมขึ้นเพียงวันเดียวเท่านั้น นับเป็นเวลาร่วม 4 เดือนเลยทีเดียว การประชุมแต่ละครั้งที่คนกลุ่มนี้นัดคนอื่นๆ มาประชุมเพื่อที่จะจัดผม แต่คนมาน้อยมากในทุกๆ ครั้ง เมื่อเทียบกับการประชุมของพี่ชายผม มันเป็นการตอกย้ำผมลงไปอีกครั้ง แต่บางอย่างก็ทำให้ผมรู้สึกดี เช่น กลุ่มคนที่ยุ่งกับการจัดพี่ชายผมบางส่วนเขาก็เดินเข้ามาในชีวิตของผม และช่วยคนกลุ่มเล็กๆ นั้นจัดผม โดยเข้ามารับในงานจัดอาหาร งานพิธีการ ซึ่งก็แบ่งเบางานของคนกลุ่มเล็กๆตอนแรกได้มากพอสมควร ถึงวันงานที่จัดผมขึ้นจริงๆ ยิ่งทำให้ผมดีใจมีคนสนใจตัวผมมากขึ้น พี่ๆ เพื่อนๆ และน้องๆ ของคนกลุ่มเล็กๆนั้นมาช่วยงานในวันนี้กันอย่างมากหน้าหลายตา จนทำให้ผมลืมเรื่องเก่าๆ ที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กที่ถูกทิ้งไปจนเกือบหมด ผมวันนี้มีเด็กๆ และอาจารย์จากโรงเรียนต่างๆ ในกรุงเทพฯ เข้าร่วมมากมาย ตลอดทั้งวันนี้มีเรื่องราวต่างๆ มากมายที่ผมเห็น ทั้งปัญหาของกลุ่มคนเล็กๆ ที่จัดผม ตลอดจนสิ่งที่สามารถเรียกว่าเพื่อนสำหรับคนกลุ่มนั้น ถึงจะมีปัญหามากมายเท่าไหร่ แต่ทุกๆ อย่าง ก็ถูกแก้ไปได้จากการช่วยเหลือของเพื่อน และคำแนะนำของพี่ ของคนที่รับผิดชอบผม ถึงบางอย่างจะแก้ได้ไม่ดีนัก บางคนอาจจะเห็นว่าผมไม่ได้เรื่อง แต่ก็ย่อมเป็นธรรมดาที่การจัดอะไรขึ้นมามันไม่มีอะไรที่มันจะสมบูรณ์และยอดเยี่ยมในสายตาของคนทุกคนได้หรอก เพียงแต่ผมรับรู้ว่ากลุ่มคนที่จัดผมขึ้นมาเพียงพอใจในตัวผมแล้วเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว



เพ้อๆ เสร็จแล้ว ก็อ่านไปอย่าไปเครียดละกันนะครับ ทั้งน้อง Mc กับ น้องต่อ ที่เป็นคนทำหนังสือ 40 ปี ถ้าเห็นว่าพี่ไม่ควรเอามาลงในนี้ก็บอกกันได้นะครับ แล้วจะเอาออก เพราะตอนนี้ส่งไปแล้ว ลิขสิทธิ์ก็เป็นของกองบรรณาธิการเรียบร้อยแล้วเนอะ...

ปล. งอน...