ผมเพิ่งรู้ว่าตัวผมนั่นไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่ผมหรือใครๆเคยคิด ถ้าไม่ได้มีปัญหาอะไรที่มันกระเทือนใจอะไรผมจริงๆ ผมคงจะไม่เคยต้องเสียน้ำตาให้ใครเห็นง่ายๆแน่ๆ แต่หลังจากกลับมาจากสัมมนา ผมรู้สึกว่าความเข้มแข็งที่ผมมีมันค่อยๆหายไป ทุกครั้งที่ผมสูญเสียอะไรบางอย่างไป ทั้งๆที่ก็บอกกับตัวเองหลายต่อหลายรอบแล้วว่าอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด แต่ถึงอย่างนั้นยังไงผมก็พยายามจะเก็บอะไรหลายๆอย่างไว้ด้วยใบหน้าที่เห็นกันตามปกติ แต่หลังๆผมเริ่มเก็บมันไม่ได้ ผมว่าผมไม่ได้เป็นคนอ่อนไหวมากขนาดนั้น แต่ทุกครั้งที่มีอะไรสะเทือนจิตใจเล็กๆ ทุกครั้งตอนนี้ผมพร้อมที่จะปล่อยน้ำตาที่ผมเก็บไว้ออกมาทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นโฆษณา หรือการเล่าเรื่องต่างๆ ของเพื่อน พี่ หรือน้องก็ตาม

 

แต่ก็ไม่แน่ จริงๆแล้วผมอาจจะเป็นคนอ่อนไหวอย่างนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วก็ได้ ก่อนที่ผมจะสร้างตัวเองอีกคนที่ชื่อเต้ ที่กำลังคุยกับทุกคนอยู่ในทุกวันนี้ ไม่เคยมีใครเห็นตัวตนจริงๆของผมหรอก จะมีกี่คนจะรู้บ้างว่าผมไม่ใช่เต้ และเต้ก็ไม่ใช่ผม เต้เหมือนกับสิ่งที่ผมสร้างขึ้นมาเพื่ออะไรบางอย่างเท่านั้น

 

วันก่อนผมยืนน้ำตาไหลอยู่หน้าเทวาลัย ตอนที่เดินกลับมากจากการดูคะแนนสอบ civil ไม่ใช่ว่าคะแนนออกมาไม่ดีแล้วหมดเวลาถอนแล้ว คะแนนก็ไม่ได้ดูเลวร้ายมาก เพราะผมไม่ได้หวังอะไรกับการเรียนไม่ว่าจะวิชาอะไรไปมากกว่านี้แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้ผมร้องไห้คือ วันนี้ผมเดินไปกับหอย แล้วหอยเล่าโฆษณาประกันชีวิต ที่เป็นเรื่องลูคีเมีย ให้ฟัง แล้วหอยบอกว่าหอยก็อยากเป็นแบบนั้นบ้างตามความคิดของหอย แต่พอผมฟังจบมันกลับทำให้ผมร้องไห้ได้ วันนี้ก็เช่นเดียวกันผมอ่านเรื่องราวของปาฏิหารย์บนสวนบอร์ด น้ำตาของผมก็ไหลออกมาอีกครั้ง เหมือนกับว่าผมได้ขาดอะไรหลายๆจากชีวิตไป

 

เมื่อวานน้องmc พูดถึงหนังสือ คู่มืออ่านคน แล้วผมก็บอกน้องไปว่าผมไม่กล้าอ่าน น้องmc ถามมาว่ากลัวว่าอ่านแล้วจะรู้เรื่องอะไรมากกว่านี้ใช่มั๊ย ผมก็ได้แต่ไม่ตอบ แล้วก็อื้อไป จริงๆแล้วสิ่งที่ผมกลัว ผมกลัวที่ถ้าผมอ่านคนออกมากกว่านี้ ผมจะเจ็บไปมากกว่านี้ และทุกครั้งผมมักจะยอมเจ็บเพียงคนเดียว จนน้องนัทบอกกับผมว่า เกลียดพวกคนดีอย่างนี้จริงๆเลย ทำแล้วมันมีอะไรดีมั๊ย มันทำให้ผมคิดจนต้องไปปรึกษาพี่ที่ผมไว้ใจได้ สองสามคนว่า ผิดมั๊ยถ้าเราจะยอมเจ็บคนเดียว จริงๆแล้วเจ็บคนเดียวมันก็ไม่ได้เจ็บอย่างเดียวเสมอไป มันมักจะเป็นความเจ็บที่มาพร้อมกับความสุขที่ได้ให้แก่คนที่เราพร้อมที่จะเจ็บแทนไปทุกครั้ง

 

บางทีผมอาจจะเป็นคนคิดมาก คิดฟุ้งซ่าน แต่ก็เพื่อจะหาคำตอบอะไรหลายๆอย่างให้กับตัวเอง บางทีการปล่อยวางแล้วทำให้ต้องมีคนเจ็บเพิ่มขึ้น มันอาจจะดีสำหรับผม แต่ผมเห็นคนที่ผมเป็นห่วงเจ็บไม่ได้ พี่อู๋เคยถามว่าแล้วอย่างนี้เมื่อไหร่คนที่แกเป็นห่วงเค้าจะได้โต แล้วเดินเองได้สักที ผมก็ต้องยอมรับในจุดนี้อย่างน้อยมันก็เป็นความคิดนึงที่ทำให้ผมสามารถคิดอะไรได้บางอย่าง

 

---

ดอกไม้ ประตู แจกัน ดินทราย ต้นไม้ใหญ่
แก้วน้ำ จานชาม บันได โคมไฟที่สวยงาม
ขอบรั้วและริมทางเดิน ต้นหญ้าอยู่ในสนาม
บ้านนี้จะมีความงามได้ถ้ามีเธอ

 

เพราะเธอคือที่พักพิง คือทุกสิ่งที่มีความหมาย
เมื่อเธออยู่เคียงชิดใกล้ เรื่องร้ายใดๆไม่เกรง
แม้ข้างนอกจะต้องเจอ กับเรื่องราวที่ใครข่มเหง
แต่ฉันเองไม่คิด..กลัว

 

จากพื้นดินชนเพดานนั้นมีความหวานอยู่
เพราะรู้ว่าฉันมีเธอคอยเป็นที่พักใจ
จะรอคอยฉันจริงๆ เป็นหลักพึ่งพิงสุดท้าย
จะล้มตัวลงเอนกายที่บ้านของฉัน

 

ไม่ว่าวันเวลา จะเปลี่ยนหมุนเวียนไปเท่าไร
ฉันยังคงมีแต่เธอ เป็นความหวังและความเข้าใจ
พร้อมจะเก็บทุกสิ่ง ทิ้งความสุขทุกอย่าง
และจะทำทุกทางเพื่อบ้าน..หลังนี้

 

ดอกไม้ ประตู แจกัน ดินทราย ต้นไม้ใหญ่
แก้วน้ำ จานชาม บันได โคมไฟที่สวยงาม
ขอบรั้วและริมทางเดิน ก็ล้วนแต่มีคำถาม
บ้านนี้จะงามอย่างไรถ้าไม่มีเธอ

 

ก็เพราะว่าใจของเธอคือบ้าน..ของฉัน

 

---

 

เหมือนผมเป็นคนไม่ดียังไงก็ไม่รู้ มีอะไรก็เอามาลงใส่ไว้ในนี้ เพราะผมรู้ว่าอย่างน้อยมีคนเข้ามาอ่านบ้าง อย่างต่ำก็สองสามคนที่ผมพอจะรู้ ไม่ได้ให้อ่านแล้วให้เครียดนะครับ

เรื่องบางเรื่องก็ทำให้ผมกินข้าวไม่ลงมาถึง 3 วันแล้วก็มี แต่พอมีครั้งแรก ก็ย่อมมีครั้งต่อๆไปตามมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรมีความรู้สึกว่าตัวผมเองไม่ได้เครียด แต่ก็กินข้าวไม่ลงเพราะอยากอ้วก หรือว่าจะแพ้ท้องก็ไม่รู้ ฮ่าๆๆ

 

จบเรื่องเครียดๆ ซะที เคยนั่งดูตัวเองทะเลาะกันมั๊ยครับ สมัยที่ไม่ได้มีแค่เต้ กับผม แต่มีผมอีกคน ผมเคยนั่งดูเต้กับผมอีกคนทะเลาะกันด้วยล่ะ ตอนนั้นนั่งอยู่ที่สแตนด์ที่โรงเรียนนั่งดูตัวเองทะเลาะกัน นั่งอยู่เป็นชั่วโมง แต่มันก็สนุกดีนะ เหมือนในการ์ตูนที่มันมีร่างแยก เป็นเทพกับมารมาทะเลาะกัน ขำดี

 

อ่านมาอาจจะเห็นว่าผมเป็นพวกจิตไม่ปกติ ก็จริงๆอ่ะไม่ปกติอยู่เยอะเลยล่ะ พอรู้ตัวเหมือนกัน แต่ถามว่าในเมื่อรู้แล้วทำไมไม่เลิก ก็ต้องขอบอกว่าถ้ามันเลิกได้เลิกไปนานแล้ว พยายามแล้วครับ

 

มีคำถาม : รู้มั๊ยในเมื่อผมไม่ใช่เต้ แล้วผมชื่ออะไร

 

หลายๆคนคงงงกับคำถามล่ะมั๊ง อารมณ์คล้ายกับพี่ sap อ่ะครับ ที่จริงๆแล้วพี่เค้าก็ไม่ได้ชื่อ sap อยากรู้ว่าพี่เค้าชื่ออะไรก็ลองไปถามเค้าเองละกัน อิอิ

 

ปล. วันนี้ผมก็ยังคงสบายดีครับ