เป็นอะไรไม่รู้ อาการอย่างนี้มันกลับมาอีกแล้ว หลายๆสิ่งหลายๆอย่าง ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้อาการอย่างนี้ที่เกิดขึ้นมันเรียกว่าอะไร

 

กดดันหรือ?

เหงาหรือ?

เครียดหรือ?

ไม่รู้เหมือนกัน

 

บางทีคิดไปเรื่อบเปื่อยก็ต้องกลับมาจบว่าตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร ทำไมไม่รีบตายไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้ แต่ก็ขอบคุณที่ยังมีชีวิตอยู่เพื่อได้มาพบใครหลายๆคน และใครบางคน แต่การที่เรายังอยู่บนโลกใบนี้ก็ไม่ได้มีคุณค่าหรือประโยชน์ไม่ว่าจะทางไหนหรืออันใดกับมวลมนุษยชาติตนใดเลยด้วยซ้ำ รังแต่จะทำให้เกิดความชิบหาย เลวร้าย หมดสิ้นทุกอย่าง แย่งอากาศคนอื่นหายใจโดยปล่อยก็ซคาร์บอนไดออกไซด์ทิ้งไปวันๆนึงอย่างไร้ค่า ล้างผลาญที่บ้านเป็นว่าเล่น ตกลงแล้วเรามีชีวิตเพื่ออะไรกันนะ  ก็คงเป็นเพียงได้แค่ขยะสังคม และสิ่งปฏิกูลโสโครกก็เท่านั้น

 

ตอนนี้เหมือนว่ากำลังลืมอะไรบางสิ่งบางอย่าง ลืมกำพืดครั้งวัยเยาว์ของตัวเองก็ว่าได้ ไม่ว่าจะเป็นไอ้โรงเรียนที่บอกว่ารักนักรักหนา ก็ไม่ได้ไปสนใจ ไม่ได้ไปเหยียบย่างเลย เพื่อนครั้งก่อนที่เคยร่วมเรียนร่วมเล่นกันมากลับถูกลบหายอออกไปจากสมอง ทุกอย่างที่ผ่านมาคงอาจะเป็นเพียงความทรงจำที่เลือนลางลงทุกวัน

 

ก็แค่อยากจะคอยดูแล และห่วงใย ทำไมมันถึงเป็นไปไม่ได้ หรือเพราะว่าเราเกิดมาเป็นอย่างนี้ ชีวิตนี้เลยมีชะตากรรมอย่างนี้

 

ขอโทษ สำหรับเรื่องที่ผ่านๆมา

ขอโทษ สำหรับเรื่องปัจจุบัน

ขอโทษ ที่ไม่พูดออกไป

และขอโทษ ที่เป็นอย่างนี้

 

ก็แค่อยากจะเป็นคนที่มีความสุข  ก็เท่านั้น