TaeSK

 

ก็ไม่มีอะไรมากครับ

 

"ขอปิด blog ชั่วคราว"

 

จริงๆ ก็เหมือนจะปิดมานานแล้วอ่ะนะไม่ได้อัพมาแสนนาน

ขอบคุณทุกๆคนนะครับ สำหรับวันนี้ ที่ทำให้วันนี้ของปีนี้มีความหมาย

ทั้งของขวัญจาก พวกไอ้เต๋า ที่ไม่กล้าเอากลับบ้าน เพราะถ้าเอากลับมาบ้านอาจจะแตกได้ เลยขอไม่เอากลับมาละกัน

ทั้งคำอวยพรจากหลายๆคน ทั้งพี่ภา ที่โทรมา หรือน้องๆที่เจอวันนี้

และ เค้กวันเกิดก้อนแรกในชีวิตที่ไม่ได้ซื้อเอง (ปกติซื้อเองมาปักเทียนเป่าเองทุกปี น่าสงสารเนอะ) แต่เผอิญวันนี้ไม่ค่อยสบายเลยกินไม่ได้ ก็ให้น้องๆกินกันไป

แต่...

~สิ่งที่ฉันหวัง สิ่งที่ฉันคอย อาจดูเหมือนเลื่อนลอย เกือบจะฝันไป~

มันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ จริงๆแล้ววันเกิดปีนี้ไม่ได้ต้องการอะไรมากมายหรอกครับ อยากจะขอแค่ให้คนๆนึงพูดว่า "สุขสันต์วันเกิด" แต่แล้ว คนคนนั้นก็คงไม่รู้ว่าวันนี้คือวันอะไร หรืออาจจะรู้แต่ไม่ได้ใส่ใจก็ได้ บางทีผมอาจจะหวังอะไรมากเกินไปก็ได้

แต่อย่างน้อยวันนี้คนคนนั้นยังคงยิ้มให้ผม ยังคงพูดกับผม เล่นกับผม แค่นี้ผมก็มีความสุขแล้วครับ

ปล. อายุ 21 แล้วครับ... 

ครบรอบ 1 ปีแล้วสินะกับสัปดาห์วิทย์ปีที่แล้ว งานที่เป็นจุดเริ่มต้นของอะไรหลายๆอย่าง

ซึ่งจริงๆแล้วมันก็ไม่ได้แค่ 1 ปีหรอกนะ มันเป็นปีที่ 2 แล้วต่างหากล่ะ!!!

โครงงานแข่งขันตอบปัญหาสัปดาห์วิทยาศาสตร์ประจำปี 2548 ครั้งนั้น พี่มิกเป็นประธานโครงฯ ถือว่าเป็นโครงฯ

แรกเลยก็ได้ที่ทำงานร่วมกับชมรมอย่างเต็มตัว ในครั้งนั้นรับหน้าที่เป็นพิธีกรคู่กับ กานต์ ซึ่งจะเป็นพิธีกรคู่ที่จะกิน

เด็กได้ง่ายๆ เอาคนโหดๆมาจับคู่กันอย่างนี้ เป็นครั้งแรกที่ทำให้รู้จักเพื่อนๆ พี่ๆ มากขึ้น

โครงงานแข่งขันตอบปัญหาสัปดาห์วิทยาศาสตร์ประจำปี 2549 เมื่อปีที่แล้ว ครั้งนี้ไม่ได้อยู่ในฐานะพิธีกรแล้ว

แต่อยู่ในฐานะประธานโครงฯ ผู้รับผิดชอบงานทั้งหมด จากงานในปีที่แล้วทำให้รู้อะไรหลายๆอย่างมากขึ้น เป็น

งานที่เกิดจุดเริ่มต่างๆ มากมาย สุดท้ายจบงานรู้สึกว่าตัวเองทำได้ไม่ดี ด้วยหลายๆเรื่องด้วยล่ะมั๊ง

และในปีนี้ โครงงานแข่งขันตอบปัญหาสัปดาห์วิทยาศาสตร์ประจำปี 2550 กลับมาอีกครั้งในฐานะ ประเมินผล

ซึ่งรู้สึกว่า ลงไปยุ่งอะไรมากเกินไปมั๊ง บางทีการปล่อยให้อะไรมันเกิดขึ้นโดยที่เราไม่ลงไปแก้บางทีมันก็ดีที่น้อง

จะได้รับเป็นประสบการณ์ แต่มันก็ขึ้นถึงกับหน้าตาของชมรม และมหาวิทยาลัยด้วย เลยทำให้วางตัวไม่ถูก แต่

ช่างเถอะ เพราะว่าไม่ได้ต้องการพูดถึงปีนี้ ต้องการพูดถึงปีที่แล้วมากกว่า

ปีที่แล้วในที่ประชุมชั้นปีในการเลือกตำแหน่งนั้น เรากำลังนอนกลิ้งๆ อยู่ข้างๆทราย และทำตัวเงียบ เพื่อที่จะหลีก

เลี่ยงทุกๆอย่าง แต่จนแล้วจนรอดก็มีคนเห็นแล้วบอกว่า "อ้าว! ยังมีไอ้เต้เหลืออยู่นี่หว่า" "รับโครงฯนี้ได้มั๊ย"

แล้วจะให้พูดยังไง สุดท้ายก็เลยตามเลย พอถึงเวลาต้องางแผน ด้วยความที่ไม่ถนัดที่จะทำงานกับคนอื่นมากนัก

เลยเลือก ไอ้นัท มาเป็นอำนวยการด้วยอีกคน เพราะว่าทำงานคล้ายๆ กัน ก็น่าจะทำไปด้วยกัน ระหว่างงานเกิด

เรื่องราวมากมาย ทั้งการทำงานแล้วกินหมูก้อนคำเดียวเป็นข้าวเที่ยง ทั้งการที่รู้ว่าตัวเองรั่วมากๆ และผลการ

ประเมินที่ออกมาอยู่ในขั้นแย่มากจาก comment ของอาจารย์ที่เข้าร่วม และเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้สนิทกับน้องๆ

และเพื่อนๆ หลายคนมากขึ้น ตลอดจนน้องที่ถือได้ว่าสนิทที่สุดในปัจจุบัน ก็เริ่มต้นจากโครงฯโครงฯนี้ เมื่อปีที่

แล้วน้องคนนึงเกือบจะแทบเดินประกบผมเหมอืนเป็นเลขาโครงฯที่ต้องคอยเตือนผมตลอดเวลาในจุดที่ผมหลง

ลืมไป

ในปีนี้ภาพความทรงจำเมื่อปีที่แล้ว ค่อยๆหวนกลับคืนมา ตามเวลาที่ผ่านไปเรื่อยๆ ตั้งแต่ผมอยู่ตรงไหนเมื่อปีที่

แล้ว มีใครทำอะไรบ้าง สุดท้ายปีนี้ก็จบลงที่ร้านหมูกะทะสวนหลวงเหมือนเมื่อปีที่แล้ว สิ่งที่เปลี่ยนไปจากปีที่แล้ว

คือความรู้สึกที่มีต่อใครหลายๆคน น้องคนนั้นที่คอยเดินตามเราในปีที่แล้วในปีนี้ก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมจะต่างกันไปก็

แค่คนรอบข้างที่ไม่มีพี่ภา ไอ้นัท และความสนิทที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆตลอด 1 ปีที่ผ่านมา แทบบอกได้ว่างานทุกงานที่

ผ่านมาจากวันนั้น ถึงวันนี้ทุกงานทำให้ค่อยๆสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ

ก็ผ่านมาแล้ว 1 ปี ก็ยังคงอยากให้ปีหน้าเป็นอย่างนี้ และเป็นต่อไปเรื่อยๆ ในทุกๆปีครับ

ปล. ครบหนึ่งปีแล้วสินะ 

เรื่องนี้ว่าจะเขียนตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ แต่เผอิญด้วยความง่วงอันสูงสุด เลยทำให้ไม่ได้เขียน

 

เมื่อวานเป็นวันนัดเลี้ยงสาย ก็ดีใจครับที่น้องๆ มากันครบ พร้อมทั้งตัวละครลับที่ไม่ได้อยู่ในสายแต่ลากไปด้วย ซึ่งในสายก็ประกอบไปด้วย

 

ต้นสาย
พี่แซ๊ปปี้ : Com 46 : จะเรียกว่าต้นสายก็ได้มั๊ง ปัจจุบันยังโสด ฮี่ๆๆ ถ้าบรรยายคงจะไม่จบ

---

 

สายที่ 1
น้องเป้ : Gen Sci 48 : เด็กวัด (ฮ่าๆๆๆ) ฉลาดอยู่นะเนี่ยคนนี้ เคยลงประกวดเดือน ผลว่า "ไม่ได้"
น้องปั๊ม : Phys 49 : เด็กกลุ่มนักวิจัยในภาคฟิ ซึ่งมีสมาชิกคนเดียวในกลุ่ม (O_o) อนาคต Naza
น้องอ้น : Marine 50 : น้องคนนึงที่กล้าที่จะเถียงพี่แก่ๆ ว่า "ทำไมต้องทำ ทำไปเพื่ออะไร" ณ ต้น Canonball (ในขณะที่เราเป็นคนแกล้งอยู่นั่นเอง -"- )

---

 

สายที่ 2
น้องยศ : Chem Tech 48 : เด็กโรงเรียนป๋มที่มาขอเป็นน้องเพราะว่าโดนพี่ทิ้ง เคยลงประกวดเดือน ผลว่า "ไม่ได้"
น้องนนท์ : Vet 50 (CT 49) : น้องโรงเรียนอีกแล้ว เดือนคณะ คนแรกในสาย ปัจจุบันอยู่สัตวะ
น้องภูมิ : Mat Sci 50 : เดือนคณะคนล่าสุด อนาคตคาดว่าเป็นไปตามชะตากรรมเดือนคณะทุกปี (ซิ่ว หุหุ)

---

 

ตัวละครลับ
น้องว่าน : Chem 49 : เด็กอัสสัม ที่ 1 คณะ 4.00 (คนบ้าไรฟระ) บอกได้ว่าเป็นน้องที่สนิทที่สุดของปี 49 ก็ได้ เกือบจะเป็นสายรหัสแล้วล่ะ เป็นสายอุปโลก ฮ่าๆๆ
น้องเป๊าะ : Chem Tech 49 : เด็กคริสเตียน ไม่ต้องบรรยาย เพียงแค่ "อ้วน"

---

 

ก็มีความสุขดีครับ สนุกดี พาไปที่ Cafe de Nimes เป็น Buffet สไตล์เมดิเตอเรเนียน ส่งผลให้คนที่ไปด้วย "ปล่อยไก่" วิ่งกันเต็มร้านเลย

 

ได้ของขวัญวันเกิดจาก พี่ Sap ด้วย ของขวัญวันเกิดล่วงหน้าถึงเกือบ 2 สัปดาห์ เป็นอะไรถ้าอยากรู้มาขอดูละกันครับ ขอบคุณมากครับ (เอ.. ที่ให้ก่อนเนี่ยเพราะว่าจำวันจริงๆ ไม่ได้ล่ะสิ)

 

ผ่านมา เกือบ 1 ปีแล้ว ไม่มีเคยคิดว่ามันจะผ่านมานานขนาดนี้แล้ว แต่มันก็ผ่านมาแล้วล่ะเนอะ ก็ขอให้เป็นอย่างนี้ต่อไปนะครับ 

เป็นอะไรไม่รู้ อาการอย่างนี้มันกลับมาอีกแล้ว หลายๆสิ่งหลายๆอย่าง ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้อาการอย่างนี้ที่เกิดขึ้นมันเรียกว่าอะไร

 

กดดันหรือ?

เหงาหรือ?

เครียดหรือ?

ไม่รู้เหมือนกัน

 

บางทีคิดไปเรื่อบเปื่อยก็ต้องกลับมาจบว่าตัวเองเกิดมาเพื่ออะไร ทำไมไม่รีบตายไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้ แต่ก็ขอบคุณที่ยังมีชีวิตอยู่เพื่อได้มาพบใครหลายๆคน และใครบางคน แต่การที่เรายังอยู่บนโลกใบนี้ก็ไม่ได้มีคุณค่าหรือประโยชน์ไม่ว่าจะทางไหนหรืออันใดกับมวลมนุษยชาติตนใดเลยด้วยซ้ำ รังแต่จะทำให้เกิดความชิบหาย เลวร้าย หมดสิ้นทุกอย่าง แย่งอากาศคนอื่นหายใจโดยปล่อยก็ซคาร์บอนไดออกไซด์ทิ้งไปวันๆนึงอย่างไร้ค่า ล้างผลาญที่บ้านเป็นว่าเล่น ตกลงแล้วเรามีชีวิตเพื่ออะไรกันนะ  ก็คงเป็นเพียงได้แค่ขยะสังคม และสิ่งปฏิกูลโสโครกก็เท่านั้น

 

ตอนนี้เหมือนว่ากำลังลืมอะไรบางสิ่งบางอย่าง ลืมกำพืดครั้งวัยเยาว์ของตัวเองก็ว่าได้ ไม่ว่าจะเป็นไอ้โรงเรียนที่บอกว่ารักนักรักหนา ก็ไม่ได้ไปสนใจ ไม่ได้ไปเหยียบย่างเลย เพื่อนครั้งก่อนที่เคยร่วมเรียนร่วมเล่นกันมากลับถูกลบหายอออกไปจากสมอง ทุกอย่างที่ผ่านมาคงอาจะเป็นเพียงความทรงจำที่เลือนลางลงทุกวัน

 

ก็แค่อยากจะคอยดูแล และห่วงใย ทำไมมันถึงเป็นไปไม่ได้ หรือเพราะว่าเราเกิดมาเป็นอย่างนี้ ชีวิตนี้เลยมีชะตากรรมอย่างนี้

 

ขอโทษ สำหรับเรื่องที่ผ่านๆมา

ขอโทษ สำหรับเรื่องปัจจุบัน

ขอโทษ ที่ไม่พูดออกไป

และขอโทษ ที่เป็นอย่างนี้

 

ก็แค่อยากจะเป็นคนที่มีความสุข  ก็เท่านั้น